Vacacións con Traballo

Blog sobre o programa de voluntariado en países do sur dirixido ao persoal das administracións socias do Fondo Galego de Cooperación e Solidariedade.

Días en Santa Cruz

“Este continente é demasiado grande para describilo. É todo un océano, un planeta aparte, todo un cosmos heteroxéneo e dunha riqueza extraordinaria. Só por una convención reducionista, por comodidade, dicimos “África”. Na realidade, salvo polo nome xeográfico, África non existe.” Ryszard Kapuściński.

Hai xa dez días que vivo en Pedra Badejo, a localidade principal do municipio de Santa Cruz, que é ademais o terceiro núcleo de poboación máis grande da illa de Santiago, só por tras da capital, Praia, e dunha vila no interior, Assomada.

Os días que levo aquí xa me permiten para sentir o latir da vida en Pedra Badejo, e de construír, pola súa vez, o meu propio ritual diario en función do ritmo que me marca este lugar a día de hoxe é o meu pobo.

Amañezo moi cedo, demasiado incluso para a meirande parte dos santacruzenses. Os galos comezan a cantar por volta das catro da mañá, á vez que empezan a detectarse os primeiros signos de actividade humana na rúa, no rítmico varrer da limpadora da praza. O sol aínda ha tardar dúas horas en saír. Tento seguir durmindo, con máis pena que gloria, pero sobre as catro e media xa estou a pé, así que decido prepararme para a actividade deportiva ao aire libre das cinco e media da mañá, que compartirei coas animosas mulleres, e máis algún home, de Portas Abertas.

O patio de atrás. 4.30 da mañá.

Portas Abertas é unha asociación recreativa, cultural e social das moitas que hai na localidade. Ademais doutras accións, organizan de luns a venres actividades saudables, moi útiles aquí para vencer a indolencia, o letargo ao que conduce este insistente calor tropical, de indesexadas consecuencias non só mentais, como a desgana e a preguiza, senón tamén físicas, como o sobrepeso.

Eu estou no grupo do comezo da mañá, aínda que tamén hai outro de tarde, a partir tamén das cinco e media, cando comeza a caer o sol e a calor é soportable. Na miña quenda matutina, o programa varía segundo os días. Os luns e mércores, ademais dos diarios “alongamentos” -dos que Zagu, o instrutor, parece gustar particularmente-, facemos exercicios de abdome e glúteos, e os martes e xoves, exercicios aeróbicos ao compás da música, da que elas, que de serie xa traen o ritmo no corpo, desfrutan especialmente. O venres é un día destacable, de deliciosa andaina de escasos 6 km, a escuras, atravesando cultivos de palmeiras, coa vivificante brisa do raiar do día, para rematar cun relaxante baño comunitario na praia. Síntome contenta e agradecida de pertencer ao grupo, co importante que é, especialmente aquí, a vida en comunidade, a pertenza a unha colectividade que supera o individualismo.

O meu grupo. 6.30 da mañá.

Ás 6.30 remata puntualmente a actividade. Volvo a casa para amañarme para a xornada de traballo na Cámara Municipal, que oficialmente comezará ás 8 hrs. e rematará ás 16, cunha parada para xantar, que polo que teño visto adoita ser de aproximadamente unha hora.

De camiño á oficina. 8.30 da mañá.

Entrando na ofi. 8.31 da mañá.

A miña ofi, coa Cleidira e a Edwige, técnicas de turismo. 8.32 da mañá.

As tarefas da miña xornada no gabinete de turismo non difiren substancialmente das do meu posto de traballo habitual. Segundo os días, varían entre: 1. o traballo de gabinete, para a procura, organización e análise de información e máis a redacción de mails e informes; 2. o traballo de campo, para coñecer en profundidade o territorio municipal; e 3. as xuntanzas. En comparanza coa actividade profesional “occidental”, os puntos 2. e 3. están aquí notablemente suxeitos a múltiples cambios de última hora, en función da dispoñibilidade dun medio de transporte e, en xeral, do imprevisible que semella aquí a propia rutina, marcada por unha vivencia do tempo flexible e adaptable, moi afastada da miña/nosa, composta por ríxidas horas, minutos e segundos que sempre teñen, invariablemente, a mesma duración cronolóxica. Máis aquí non.

A pausa para xantar faise, dependendo de cada quen, entre as doce e as catorce horas. Claidira máis eu, que subimos xuntas a insolada costa de volta a casa, paramos ás trece. Na mesma praciña na que vivo, que non é outra que a praza principal do pobo, hai un bar-restaurante que desde que cheguei aquí, pasou a  formar parte do meu catálogo de lugares familiares, dos meus sitios de confianza. Cando se está nun terreo descoñecido, inconsciente pero moi rapidamente, comézase a  facer un mapa emocional que nos permite orientarnos con seguridade e detectar os lugares nos que poder relaxarnos.

O bar das “sombrinhas verdes”. 13.15 do mediodía.

Nesa cartografía afectiva que estou a compoñer en Santa Cruz, está tamén a presenza de Eliza, á que atopo cando paso por casa no meu camiño de volta á oficina. Eliza é especial, tendo en conta os centos, milleiros de cans desatendidos e esfameados que hai pola rúa, tan aletargados pola calor que parecen mortos. Ela gosta de estar soa e, nas horas máis cálidas do día, sitúase tenazmente na escaleira de subida á miña casa, nos chanzos á sombriña nos que mellor corre o aire. Eliza, por constante, é para min unha compañía inesperada.

Eliza. 13.50 do mediodía.

De volta na oficina, restan aínda dúas horas, nas que a presenza dunha “ventoinha” é moi de agradecer, porque a calor é abafante. Polo demais, a conexión á rede é inconstante, máxime cando máis se precisa, e cando así acontece a sensación sufocante é a de estar unicamente á espera de que cheguen as catro.

Das catro ás sete da tarde, en que o sol se pon e impera a escuridade, é para min o tempo da miscelánea: as compras domésticas; aquel mail pendente; da visita do Val, un home ao que dalgún xeito estou encomendada, e que me vale para todo: fontanería, electrónica, bricolaxe, pero tamén para pasear ou ir á praia en día festivo.

Arquitectura tradicional. 16.20 da tarde.

Ambiente de Pedra Badejo. 16.30 da tarde.

Rúa. 16.32 da tarde.

Mercado municipal. 17.20 da tarde.

Voltando para casa. 17.30 da tarde.

Ás sete xa é noite pecha. Eu, que non teño nin o costume nin a oportunidade de estar un cacho ao “fresco” na rúa, a botar un conto rodeada de familiares e amigos, prendo a televisión, para polo menos escoitar falar. É tamén o tramo horario no que sei que contactará puntualmente a Paulinha, traballadora da Cámara e coordinadora desta acción bilateral de voluntariado, co fin de que lle faga a crónica e balance do día, e a previsión do seguinte, e de facerme sentir acompañada.

Entre as 21 e as 22 desaparece paulatinamente o ruído da vida na rúa, vanse apagando os ladridos dos cans, que despois da calor recobraran algo de actividade. Mesmo o boi que mora no patio de atrás, que non ten acougo, cala.

Eu preparo entón o meu ritual para durmir, que inclúe un número importante de elementos, algúns en fase experimental, pois aínda non conseguín atopar un remedio eficaz para mellorar dunha vez á miña convivencia coa calor e cos mosquitos, e para independizar o meu sono tanto do alumeado público que penetra pola ventá como do canto dos galos, alá polas 4 mañá…

Kit completo do sono: ventilador, mosquiteira, lectura, repelente, Fenistil, antifaz, tapóns de oídos, lanterna. Entre as 21 e as 22 da noite.

Nota: as fotos foron tomadas tentando respectar ao máximo a dignidade das persoas e do lugar.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

Información

Esta entrada foi publicada o Outubro 10, 2018 por en Cabo Verde 2018,Uncategorized.
%d bloggers like this: